ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Πρόχειρες σκέψεις πάνω στο ζήτημα της εργασίας.

Μια από τις χειρότερες και τις πιο κακοπληρωμένες δουλειές (αλλά που τη συναντάμε συχνά μέσα στις σύγχρονες μητροπόλεις) είναι και αυτή του πακετά (delivery boy). Οι λόγοι που τη συναντάμε συχνά και σε μεγάλο εύρος είναι αρκετοί και σημαντικοί.

Α)Κατά ένα μεγάλο βαθμό φταίει η έντονη μικροαστοποίηση των αστικών πληθυσμών από τα μέσα της δεκαετίας του 80 και ακόμα εντονότερα από τις αρχές του 90. Ο πιεστικός τρόπος ζωής, το πιεσμένο ωράριο αλλά και η λογική του καλοπερασάκια έχει εισβάλλει κατά κύριο λόγο στη καθημερινότητα και αυτό έχει και το αντίκτυπο του και στο φαΐ με συνέπεια πλέον να το ζητά ο σύγχρονος άνθρωπος να του το φέρνουν στα πόδια του, γεγονός που αποτέλεσε αφορμή για την έξαρση του πακέτου σε όλα τα μαγαζιά που εμπορεύονται έτοιμο φαΐ.

Β)Η ανεργία. Πολλοί νέοι που μόλις τώρα βγαίνουν στο κουρμπέτι και δίχως να διαθέτουν κανένα από τα λεγόμενα «εφόδια» που απαιτεί η σύγχρονη καπιταλιστική αγορά εργασίας βρίσκουν σαν εύκολη και προσωρινή λύση την εργασία με το μηχανάκι μέχρι… « να βρεθεί κάτι καλύτερο». (έλα όμως που ουδέν μονιμότερον του προσωρινού»

Επίσης συναντάμε στο πακέτο και εργαζόμενους μεγάλης ηλικίας που είτε δε τους φτάνουν τα χρήματα από τη μόνιμη δουλειά τους για να συντηρήσουν την οικογένεια τους είτε συμβαίνει το άλλο κλασσικό φαινόμενο των καιρών μας να εισέρχονται στην ανεργία σε μεγάλη ηλικία.(μιλάμε κυρίως για ηλικίες 35-45)

Παραπάνω αναφέραμε μόνο δυο από τους χιλιάδες λόγους που γνωρίζει άνθηση το… «επάγγελμα».

Πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν το επάγγελμα αυτό βάζοντας του εισαγωγικά γιατί για κάποιους λόγους δε το θεωρούν επάγγελμα ή ακόμα χειρότερα πιστεύουν πως αυτοί που το κάνουν είναι λογικό να είναι κακοπληρωμένοι μιας και δεν φρόντισαν όταν είχαν την ευκαιρία να σπουδάσουν. Έτσι ακούμε κατά καιρούς ακόμα και πολύ κοντινούς μας φίλους να λένε «ε βεβαία άμα δε σπούδασες και βγαίνεις στη ζωή δίχως κανένα εφόδιο τι περιμένεις ; θα δουλεύεις μια ζωή πακετάς και ανασφάλιστος»

Η απόλυτη σαπίλα στα μυαλά και στην στάση ζωής των σύγχρονων κοινωνιών.

Και που να ήξερε ο κάθε καημενούλης φορέας τέτοιων αντιλήψεων ότι ένα 30% των πακετάδων είναι πτυχιούχοι που δε ξέρουν τι να το κάνουν το πτυχίο τους. Αλλά και έτσι να μην ήτανε τα πράματα τι σημαίνει στην εποχή μας το «δε σπούδασες ; καλά να πάθεις τώρα» ή ακόμα χειρότερα το «δεν έχεις βύσμα για το δημόσιο; Κάτσε στην πίκρα τότε».

Εκτός από τους πακετάδες σήμερα υπάρχουν άπειροι εργάτες που δουλεύουν ανασφάλιστοι και κακοπληρωμένοι. κάτω από τις χείριστες συνθήκες. Την στιγμή που κάποιοι άλλοι τρέμουν στην ιδέα του να χαθούν οι κοινωνικές παροχές (ένσημα, 13^ος μισθός κ.τ.λ.) κάποιοι άλλοι εργαζόμενοι στηρίζονται στη διακριτική ευχέρεια του εκάστοτε πελάτη αν θα τους αφήσει φιλοδώρημα.

Υπάρχει σήμερα στην χώρα μας κόσμος που δουλεύει για 3 ακόμα και για 2 ευρώ την ώρα.

Η απόλυτη ξεφτίλα στην εποχή της ψηφιακής εικόνας, των γρήγορων αμαξιών και της ιλουστρασιόν «ζωής».

Μήπως πρέπει σιγά , σιγά να αρχίσουμε όλοι να σκεφτόμαστε και λίγο πέρα από τη μύτη μας; Μήπως πρέπει να ξεκινήσει μια μεγάλη συζήτηση για τους τρόπους κοινής αντίστασης όχι απαραίτητα στο νεοφιλελευθερισμό (γιατί μαύρη εργασία υπήρχε και πριν από αυτόν), αλλά στο πλέγμα εξουσίας και κεφαλαίου γενικότερα; Και αν είναι να το κάνουμε μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε στην βάση της αυτό- οργάνωσης των αναγκών μας, των αιτημάτων μας και της ζωής μας γενικότερα ;

Γιατί αν περιμένουμε από τους αυτόκλητους σωτήρες μας (εργατοπατέρες, κόμματα, εθνικούς μεσσίες, κυβερνήσεις) χέστηκε η φοράδα στ αλώνι.

Τα είδαμε και τα δικά σας τα χαΐρια για δεκαετίες ολόκληρες.

Read more

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ Κ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

Πόσες φορές έχετε δει εκπροσώπους των δυο μεγάλων κομμάτων στα κανάλια να μιλάνε για την «επιβίωση» του ΙΚΑ και για την ανάγκη αλλαγών στο ασφαλιστικό σύστημα που ισχύει μέχρι σήμερα;
Πόσες φορές ακούσαμε αυτούς τους εκπροσώπους του νεοφιλελευθερισμού να μιλάνε για την ανάγκη μετατόπισης του βάρους της επιβίωσης των ασφαλιστικών ταμείων στις πλάτες των εργαζομένων.
Εδώ ας κάνουμε μια επισήμανση.
Το γεγονός ότι λειτουργούν κατ αυτό τον τρόπο τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μιας και αυτοί κυβερνάνε αυτόν τον τόπο σχεδόν από πάντα.
Καμιά ευθύνη δεν φέρουν οι εργαζόμενοι για την κατάντια των ταμείων γιατί όταν σχεδιαζότανε ο τρόπος λειτουργίας των ποτέ δε ρωτήθηκαν για αυτόν
Όταν μιλάνε για κακκοδιαχείριση των ταμείων απευθύνονται στους διοικητές τους που σχεδόν από πάντα είναι ΠΑΣΟΚΟΙ και ΝΔ
Με ποια λογική λοιπόν ζητάνε να πληρώσουν οι εργαζόμενοι το ελλειμματικό των ταμείων;
Με ποια λογική βέβαια και οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα ψηφίζουν και εκλέγουν αυτούς που τους καταδικάζουν σε συντάξεις στα 65 κτλ;
Και το κυριότερο συμπέρασμα που προέκυψε τις τελευταίες μέρες. Για το έλλειμμα στο ΙΚΑ ευθύνεται κατά 100% το κράτος μιας και δε πληρώνει εδώ και χρόνια τις εισφορές που οφείλει να πληρώσει από τις ασφαλίσεις των δημοσίων υπαλλήλων.
Έχουμε δηλαδή ένα κράτος που λέει πως το ΙΚΑ επειδή είναι κρατικό δε μπορεί να λειτουργήσει ομαλά ενώ την ίδια στιγμή αντί να πληρώνει το ίδιο τις εισφορές του ως όφειλε κάνει την πάπια και ζητάει από τους εργαζόμενους των 500ευρώ να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.
Υ.Γ.1 Για να γίνεις υπουργός οικονομίας σπουδάζεις οικονομικά. αλλά από την άλλη το να μην πληρώνεις κάτι που χρωστάς και να μεταθέτεις το προσωπικό σου χρέος σε άλλους δε χρειάζονται ιδιαίτερες σπουδές. Με αυτή την μπακαλοτεφτερική λογική δε χρειάζεται να είσαι έξυπνος ή σπουδαγμένος για να γίνεις υπουργός. Φτάνει να καταλάβεις την εξουσία και μετά κάνεις ότι σου καπνίσει
Υ.Γ.2 Κατ αυτήν την έννοια δεν είναι τυχαίο που τους υπουργούς των οικονομικών τους αποκαλούν τσάρους. Αφού κάνουν ότι θέλουν και δε δίνουν λογαριασμό σε κανέναν
Υ.Γ.3 Υποτίθεται εκλέγεις μια κυβέρνηση για να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα σου και όχι να σου φορτώνει καινούρια.
Υ.Γ.4 Υποτίθεται γίνεσαι δημοσιογράφος για να δημοσιοποιείς τα μέγιστα προβλήματα του τόπου. Την στιγμή που εδώ αποκαλύπτονταν τα χρωστούμενα του ελληνικού κράτους στο ΙΚΑ (που αν αποπληρωθούν δε συντρέχει λόγος επιβίωσης του ταμείου) το σύνολο των καναλιών (μεγάλων –μικρών, τοπικών και εθνικής εμβέλειας) είχανε πρώτο θέμα την σύγκρουση μιας παραδοσιακής οικογένειας πολιτικών (που έχει γαντζωθεί στην εξουσία από την δεκαετία του 40) ενάντια σε μια ανερχόμενη οικογένεια πολιτικών που θέλει και αυτή να εκμεταλλευτεί τον λαό λιγουλάκι. Αυτό λέγετε ανεξάρτητη ενημέρωση.
Υ.Γ5 Οι ΠΑΣΟΚΟΙ όσο ήταν κυβέρνηση αυτό –παρουσιάζονταν ως ρεαλιστές και πρότασσαν τον «αποκεφαλισμό» των εργατών –αγροτών σαν το εργαλείο που θα λύσει τα προβλήματα της χώρας ενώ τώρα σαν αντιπολίτευση και μάλιστα ισχνή αυτό – παρουσιάζονται σαν αριστεροί τσέ γκεβάρες και προσπαθούν να μας πείσουν πως συμπαρατάσσονται μαζί με τον λαό
Υ.Γ.6 Λένε πως ο κάθε λαός έχει τους πολιτικούς που του αξίζει. Αυτό συμβαίνει και εδώ αφού παρά την μείωση των ποσοστών των δυο μεγάλων κομμάτων ο λαός επέλεξε να τους βγάλει πάλι στην πρώτη δυάδα ενώ γνωρίζει τα μέτρα που σχεδιάζανε προεκλογικά εναντίων του
Υ.Γ.7Μιλάμε για άνοδο της αριστεράς κτλ, κτλ, κτλ για άνοδο του λαού πότε θα μιλήσουμε; Δηλαδή για μορφές αυτό – οργάνωσης των ίδιων των πολιτών που θα αποτελούν ακηδεμόνευτες ριζοσπαστικές μορφές πίεσης προς πάσα εξουσία και κόμμα (κυβερνητικό και μη). Όπως λένε η εξουσία έχει ένα σχέδιο πάντα και το θέτει σε εφαρμογή σε αντίθεση με τους εργαζόμενους που τρέχουν πίσω από την επικαιρότητα.
Υ.Γ.8 για τέλος μια απορία. Με το που ξέσπασε ο «εμφύλιος» στο ΠΑΣΟΚ γιατί σπεύσανε όλα τα μυαλά του νέο-φιλελευθερισμού και της συντηρητικής παράταξης να επισείσουν την προσοχή δηλώνοντας πως δεν θέλουν διάλυση του ΠΑΣΟΚ; Τι συμβαίνει ρε παιδιά; Προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ έλεγε ντου να φύγει η κακκιά δεξιά και μετεκλογικά ο Μητσοτάκης στηρίζει την άποψη που θέλει ένα ενωμένο και δυνατό ΠΑΣΟΚ;
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ

Read more

2007 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην Καλαμαριά, όπως κάθε Σάββατο βράδυ οι δρόμοι πλυμήρισαν κόσμο. Άλλωστε ήταν τέλη Αυγούστου και το πέρας της καλοκαιρινής περιόδου πλησίαζε και ο καθένας προσπαθούσε να «ρουφήξει» όσο πιο πολύ μπορούσε από αυτό πριν την έλευση του χειμώνα. Μόνο που αυτό το Σαββατόβραδο δε θα ήταν σαν όλα τα άλλα. Δε θα έμοιαζε σε τίποτα με τα κλασσικά καλοκαιρινά βράδια.
Την ήρεμη και ζεστή , υγρή νύχτα του Αυγούστου ήρθαν να ταράξουν μια σειρά από περιστατικά. Ένας Αφρικανός μικροπωλητής αντεγραμμένων (δηλαδή φτηνών) cd, ένα κλασσικό κυνηγητό από αστυνομικούς με πολιτικά, το καταφύγιο του σε παρακείμενη καφετέρια, το πέσιμο του από το παράθυρο του πρώτου ορόφου(εκπαραθύρωση το λέγανε παλιά)και ο θάνατος.
Ξαφνικά, ο πεζόδρομος της Καλαμαριάς που έσφιζε από ζωή γνώρισε τον θάνατο.
Οι εξελίξεις λίγο πολύ γνωστές σε όσους ζουν στη πόλη αυτή. Αμέσως σπεύδουν φίλοι Αφρικανοί του μικροπωλητή, του Τόνυ, στο σημείο όπου σκοτώθηκε. Αμέσως τα νέα ταξιδεύουν σε όλη την πόλη και μαζεύεται από κάθε σημείο της Σαλονίκης κόσμος που ενώνεται μαζί με νέους της Καλαμαριάς. Η οργή περισσεύει και αυτό γιατί η απάντηση στα αίτια του θανάτου είναι γνωστή. Το Cd αξίζει περισσότερο από μια ζωή.
Σε μια εποχή που ο κόσμος δεν έχει λεφτά, οι Αφρικανοί πουλάνε φτηνά cd και αυτό δεν αρέσει ούτε στις πολυεθνικές και από ότι φαίνεται ούτε στους καλλιτέχνες.
Ήταν άραγε αναμενόμενο ότι θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε;
Πριν 10 περίπου χρόνια θυμόμαστε όλοι γνωστή ΝΟ 1 τραγουδίστρια να επιτίθεται μπροστά στις κάμερες τηλεοπτικού σταθμού σε μικροπωλητές cd μέσα στα πανεπιστήμια. Αλλά και τα τελευταία τουλάχιστόν δυο χρόνια οι προπηλακισμοί και τα μαζέματα από τον πεζόδρομο των Αφρικανών μικροπωλητών ήταν γεγονός αδιαμφισβήτητο μιας και συνέβαιναν μπροστά στα μάτια απλού κόσμου. Με όλο αυτό το backround πώς να μην καταλήξει η κατάσταση εδώ που κατέληξε;
Σάββατο βράδυ. Ο Τόνυ κείτεται νεκρός στον πεζόδρομο. Επίσημη εκδοχή της αστυνομίας πως έπεσε μόνος του…
Νέοι από όλες τις γωνιές της πόλης ενώνονται μαζί με Καλαμαριώτες και τους Αφρικανούς και ξεκινάνε συγκρούσεις με τα ΜΑΤ που σπεύδουν στην περιοχή.
Ακόμα και ο ουρανός εκείνο το ζεστό βράδυ άνοιξε και άρχισε να βρέχει.
Το επόμενο πρωί βρίσκει όλους τους απλούς Καλαμαριώτες συγκλονισμένους. Επισκέπτονται από εκείνο το πρωί και για μέρες το σημείο που σκοτώθηκε ο Τόνυ και καταθέτουν ένα λουλούδι, ένα δάκρυ, ένα «γιατί»…
Για μέρες ο πεζόδρομος γίνεται το σημείο αναφοράς όλοι της πόλης. Μια Καλαμαριώτισσα δηλώνει στην τηλεόραση «μπορεί τα παιδιά να λένε μαύρους, αλλά εμένα μαύρισε η ψυχή μου με αυτό που έγινε».
Εκείνη την περίοδο αν υπήρχε ένας μετρητής που μετρούσε την διάθεση του κόσμου στην Καλαμαριά αυτή θα ήταν κάτω από το μηδέν. Επίσης να υπήρχε ένας μετρητής που μετρούσε την αλληλεγγύη αυτή θα ήταν πάνω από τα επιτρεπτά όρια που θέτουν οι εκάστοτε εξουσίες.
Η γειτονιά μας θύμιζε παλιές εποχές. Τότε που ο κόσμος ήταν ένα κουβάρι και δε έμοιαζε με την ιδιώτευση του σήμερα. Και όλοι λέγανε στα «πηγαδάκια» χαρακτηριστικά : «έπρεπε να γίνει κάτι τόσο άσχημο για να ενωθεί όλος αυτός ο κόσμος;».
Στην Καλαμαριά ζούνε πρόσφυγες από τον Πόντο, την Μικρά Ασία, την τέως Σοβιετική Ένωση κτλ για αυτό και το στοιχείο της φιλοξενίας είναι έντονο εδώ. Ο τόπος που δέχτηκε τους παππούδες μας την δεκαετία του 20 το χει στη μοίρα του να φιλοξενεί αυτούς που τον επισκέπτονται. Αλλά έχει και ένα χαρακτηριστικό να κάνει τους φιλοξενούμενους να νιώθουνε και να γίνονται Καλαμαριώτες.
Καλαμαριώτης ήταν και ο Τόνυ, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά που ζούνε και εργάζονται εδώ στην περιοχή. Καλαμαριώτης, Νιγηριανής καταγωγής, όπως ακριβώς λέμε πως υπάρχουν Καλαμαριώτες ποντιακής καταγωγής, Μικρασιατικής καταγωγής ή από άλλα μέρη της Ελλάδας και όχι μόνο.

Το δεύτερο περιστατικό που σημάδεψε το καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν οι φωτιές που ξεσπάσανε στα τέλη Αυγούστου σε Πελοπόννησο και Εύβοια. Μεγάλες εκτάσεις γης καιγόντουσαν για μέρες και ο κρατικός μηχανισμός ήταν απών. Σ αυτό το σημείο καλό είναι να κάνουμε μια παρένθεση για να πούμε τα εξής:
· η κυβέρνηση στην προσπάθεια της να εξοικονομήσει λεφτά μείωσε φέτος το προσωπικό των ήδη κακοπληρωμένων συμβασιούχων δασοπυροσβεστών. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μη φτάνει το προσωπικό να σβήσει τις φωτιές αφήνοντας έτσι την μοίρα τους ολόκληρα χωριά- για να μη πούμε ευρύτερες περιοχές.
· Από την άλλη μεριά, αυτοί που έβαλαν τις φωτιές είχανε πολύ καλή πληροφόρηση για τις κινήσεις των πυροσβεστών. Για παράδειγμα με το που άδειασε η Εύβοια από τους πυροσβέστες(που σπεύδανε προς βοήθεια στην Πελοπόννησο) τότε βάλανε σε πολλά και διαφορετικά μέτωπα του νησιού φωτιές.
Το εκπληκτικό γεγονός που αναδύθηκε μέσα από τι συμφορά των πυρκαγιών και τους δεκάδες νεκρούς που άφησε αυτή πίσω της είναι πως οι ίδιοι οι κάτοικοι των πληγέντων περιοχών μπρστά στον κίνδυνο της φωτιάς και της έλλειψης βοήθειας από τον κρατικό μηχανισμό αυτό – οργανώθηκαν και αμύνθηκαν μπροστά στη φυσική καταστροφή.
Πολλοί πιστεύουν πως η αυτό – οργάνωση των απλών ανθρώπων είναι μια κατάσταση εφάμιλλής της ζούγκλας. Επίσης πιστεύουν πως δίχως την δύναμη του κράτους δε μπορεί να λειτουργήσει τίποτα σωστά. Το νέο φρούτο της εποχής βέβαια είναι πως και το κράτος έχει αποτύχει σ αυτούς τους τομείς και πως πλέον χρειάζονται οι ιδιωτικές εταιρείες για να το αντικαταστήσουν.
Αυτό που είδαμε όμως σε Πελοπόννησο και Εύβοια ήταν απλοί άνθρωποι χωρίς εκπαίδευση από κάποιον κρατικό φορέα να πολεμάνε και να καθυστερούν ή στην καλύτερη περίπτωση να σταματάνε την επέλαση της φωτιάς. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις κάποιων ανθρώπων που υπεράσπιζαν το χωριό τους με κλαδιά από δέντρα για μέρες και λέγανε πως αν βρισκότανε κάποιος κρατικός φορέας να τους δώσει ένα και μόνο κουβά νερό θα την είχανε σβήσει την φωτιά. Τελικά στο συγκεκριμένο χωριό μετά από μέρες μάχης με τη φωτιά και με την κούραση έντονη οι κάτοικοι υποχώρησαν και η φωτιά έκαψε τα πάντα.
Σε άλλο χωριό ένας κάτοικος πολεμούσε με ένα λάστιχό να σώσει το σπίτι του και όταν του κόψανε το νερό πήρε το κρασί από τη σοδειά του που είχε υποθηκευμένο σε βαρέλια στο υπόγειο του και με αυτό σταμάτησε την φωτιά.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι απέδειξαν πως αν είχαν από ένα απλό πυροσβεστήρα ο καθένας θα είχαν σώσει τα σπίτια αλλά ακόμα και τα δάση που κατακάηκαν. Απέδειξαν επίσης πως ο μύθος πως το κράτος και οι εταιρείες είναι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν τα πράματα να λειτουργούν σωστά είναι πλέον μύθος.
Η δύναμη του απλού κόσμου είναι ασύγκριτη όταν αυτός βέβαια αποφασίσει να κινήσει διαδικασίες και να πάρει την τύχη στα χέρια του.
Αυτά τα δυο γεγονότα πιστεύω σημάδευσαν το καλοκαίρι φέτος.
Στην Καλαμαριά αποδείξαμε πως οι έννοιες της ανθρωπιάς, της κοινωνικής αλληλεγγύης όχι μόνο δεν έχουν πεθάνει αλλά βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο στα ανακλαστικά του απλού κόσμου.
Στην Πελοπόννησο και στην Εύβοια αποδείξανε στην Ελλάδα και ίσως στον κόσμο όλο πως η αυτό – οργάνωση των πολιτών μαζί με τα κατάλληλα μέσα είναι η ελπίδα της κοινωνίας μας για το μέλλον.

Read more

ΕΣΘΟΝΙΑ

ΕΣΘΟΝΙΑ

Είναι μερικά πράματα που όταν συμβαίνουν δε μπορείς παρά να μιλήσεις. Αυτό που συνέβη στην Εσθονία πριν λίγο καιρό ήταν άραγε μεμονωμένο γεγονός;
Η χώρα της Εσθονίας κατοικείτε από 1,300,000κατοίκους. Το ένα τρίτο του πληθυσμού της είναι Ρώσοι στην καταγωγή. Μετά το τέλος του Β παγκόσμιου πολέμου το Σοβιετικό τότε κράτος ανήγειρε σε μια πλατεία της πρωτεύουσας Ταλίν το μνημείου του Αργυρού Στρατιώτη προς τιμήν των 13 Σοβιετικών στρατιωτών που πέσανε νεκροί υπερασπιζόμενοι την πόλη από τους εισβολείς Γερμανούς ναζί.
Μέσα στον Απρίλη του 2007 η κυβέρνηση της Εσθονίας, με την υποστήριξη των μισών κατοίκων της χώρας (κατά πως λένε τα ΜΜΕ) αποφάσισε να κατεβάσει το μνημείο από την πλατεία και να μεταφέρει και τα κόκαλα των νεκρών στρατιωτών που ταφήκαν ακριβώς κάτω από το μνημείο. Αυτή η πράξη προκάλεσε την οργή των Ρώσων κατοίκων της χώρας που διαδηλώσαν στην πρωτεύουσα όπως και στις πόλεις Γιόχβι και Κόρτλα Γιάρβε. Από τις συγκρούσεις που προκλήθηκαν κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων με την αστυνομία και Εσθονούς εθνικιστές και νέο ναζί ένας διαδηλωτής έχασε την ζωή του.
Η Εσθονική κυβέρνηση ισχυρίζεται πως το άγαλμα πρέπει να μεταφερθεί γιατί θυμίζει την εποχή της Σοβιετικής περιόδου όπου η χώρα στέναξε από τον Σταλινισμό. Γι αυτό και μεταφέρανε το άγαλμα σε άγνωστη τοποθεσία.
Οι διαφωνούντες με την αποκαθήλωση του αγάλματος πιστεύουν πως η πράξη αυτή δεν έχει να κάνει με την Σοβιετική κατοχή της χώρας και ότι αποτελεί ύβρη σε απλούς αγωνιστές που δώσανε την ζωή τους για την υπεράσπιση της πρωτεύουσας.
Σαφώς και έχουν δίκιο οι δεύτεροι και σε καμία περίπτωση η Εσθονική κυβέρνηση για τους εξής απλούς λόγους.
1) Δε μπορείς να λες πως ένα άγαλμα του Αργυρού στρατιώτη είναι σύμβολο της Σταλινικής καταπίεσης και να το αποκαθηλώνεις μη δηλώνοντας το μέρος που το μεταφέρεις. Αυτή η πράξη μυστικότητας για το που μεταφέρθηκε το άγαλμα είναι σταλινική πρακτική από μόνη της.
2) Ακόμα και οι 13 πεσόντες- υπερασπιστές του Ταλίν, την ίδια σταλινική καταπίεση και φτώχεια βιώνανε με τον υπόλοιπο πληθυσμό- όχι μόνο της Εσθονίας ή της Βαλτικής - αλλά ολόκληρης της ΕΣΣΔ
3) Μήπως τελικά την Εσθονική κυβέρνηση την ενοχλεί το γεγονός ότι υπήρξαν κάποιοι που πολεμούσαν τους ναζί στην χώρα την περίοδο εκείνη και θέλει να σβήσει οτιδήποτε θυμίζει τον αγώνα τους; Γιατί αν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, γιατί μαζί με την αστυνομία στην καταστολή των διαδηλώσεων δέχτηκε να συνδράμουν και απλοί πολίτες φασιστικής και εθνικιστικής ιδεολογίας;
Με την κατάρρευση των καθεστώτων του ανατολικού μπλοκ αναδύθηκαν πολλά νέα κράτη , ειδικά στα παλιά εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ. Πολλοί από τους νεόκοπους δημοκράτες ήταν παλιά στελέχη του σοσιαλιστικού καθεστώτος.
Μερικοί από δαύτους μαζί με κομμάτια των υπηκόων τους επειδή βιώσανε το σταλινικό καθεστώς περάσανε στο άλλο άκρο φλερτάροντας με τον ναζισμό (κακά τα ψέματα, ας μην δικαιολογούμε πλέον τους ανατολικούς εδώ στην Ελλάδα λόγο φτώχειας).
Στους δρόμους των ανατολικωευρωπαικών χωρών αλλά κυρίως στα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ οι ναζιστικές συμμορίες κάνουν…πάρτυ. (Επιθέσεις σε μετανάστες κλπ).
Από την άλλη μεριά όμως συνασπίζονται και οι ομάδες αντιφασιστών σε αυτές τις περιοχές και αμύνονται σε συγκρούσεις που λαβαίνουν χώρα.
Γι αυτό διαβάζοντας εδώ στην Ελλάδα για τα γεγονότα του Απριλίου στο Ταλίν ας μη προτρέξουμε να πούμε το κλασσικό «ε τι να κάνουν οι καημένοι οι Εσθονοί , τόσα τραβήξανε από τους Σταλινικούς», γιατί την Σταλινική καταπίεση την βιώσανε και οι Ρώσοι και οι Τσετσένοι και όλοι οι πληθυσμοί της τότε ΕΣΣΔ.
Ας πάψουμε να συνδυάζουμε την Σταλινική τρομοκρατία με ότι συμβαίνει σε αυτή τη γωνιά της γης γιατί αυτή αν δεν σταμάτησε ελλατώθηκε με το θάνατο του Στάλιν και την ανάληψη της ηγεσίας από τον Χρουτσόφ, πήγε να αναθαρρήσει με τον Μπρέζνιεφ και τερματίστηκε με την άνοδο του Γκορμπατσόφ το 1985 στην ηγεσία της ΕΣΣΔ. Από το τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει 22 χρόνια.
Αυτοί που γίνονται νέο ναζί και εθνικιστές σήμερα δε το κάνουνε γιατί πληγωθήκανε από το Σταλινικό καθεστώς. Αυτοί μεγάλωσαν στο περιβάλλον της Γκλάσνοστ και της Περεστρόικα. Σε καθεστώς δηλαδή που δε στερούνταν ελευθερίας αλλά καταναλωτικών αγαθών.
Τελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω πως με αυτό το κείμενο δεν είναι πρόθεση μου να υπερασπιστώ το παρανοϊκό σταλινικό καθεστώς αλλά να καταδείξω την άνοδο του νέο φασισμού (με αφορμή τα γεγονότα του Ταλίν) στις περιοχές της Αν. Ευρώπης αλλά και την απάντηση που παίρνουνε από τους απλούς πολίτες που συνασπίζονται σε όλη την Ευρώπη σε ένα κοινό μέτωπο, το ANTIFA.



ΥΠΟΓΡΑΦΗ CMB

Read more